Het stappenplan van de homeopaat

Wanneer ik een flinke griep te pakken heb, lig ik een paar dagen voor pampus. Nu kom jij binnen, en vertelt me over een wonderlijk effect van kaneel. Als ik een klein lepeltje daarvan onder mijn tong leg, ben ik binnen een uur van alle klachten af. Lachend – en hoestend – vertel ik je dat ik dat niet geloof. ‘Waarom zou dit niet kunnen werken?’, vraag je me verbaasd. Even denk ik na. Wat weet ik nou eigenlijk van de effecten van kaneel op de menselijke fysiologie? Wellicht prikkelt het chemische stofje cinnamaldehyde bepaalde receptoren in het brein, wat vervolgens een nooit eerder vertoonde boost van het immuunsysteem teweegbrengt. Hoe kan ik nu met zekerheid zeggen dat dit onzin is?

Lees verder Het stappenplan van de homeopaat

Kutdag

Een kutdag. Af en toe word je wakker met het gevoel dat vandaag hem gewoon eens even niet gaat worden. Geen zin in werk, en al helemaal geen zin in sociaal contact – iedereen kan maar beter zijn bek tegen je houden. Als er dan ook nog eens iets catastrofaals gebeurt (denk aan lauwe koffie of slecht wifi), kun je wel janken.

Wanneer iemand me vertelde over depressie, stelde ik me er altijd zoiets bij voor. Maar dan continu. Iedere dag is gewoon een kutdag. Lijkt me lastig. Als ik dan verhalen hoorde over mensen die zich thuis opsluiten of zich vergrijpen aan drank kon ik dat wel een beetje begrijpen. Je zal maar iedere dag een kutdag hebben. Da’s niet leuk.

Lees verder Kutdag

Fastfoodmuziek

Ons brein is geprogrammeerd om gek te zijn op fastfood. Het gehalte gezonde voedingsstoffen in een menu van McDonald’s stelt weinig voor, maar daar geeft ons oerinstinct niets om. Vetten en suikers, dat is waar het om draait – onze verre voorouders hadden het energierijke voedsel immers niet voor het oprapen. Daarom was het beter voor de overlevingskansen om te gaan watertanden wanneer er een loeiende biefstuk voorbij kwam draven, dan om trek te krijgen in een salade met tuinkers.

Lees verder Fastfoodmuziek